بررسی اجمالی
یوئیت نوعی التهاب چشم است. این بیماری بر لایه میانی بافت دیواره چشم (uvea) تأثیر می گذارد.
علائم هشدار دهنده یووئیت (u-vee-I-tis) اغلب به طور ناگهانی روشن شده و به سرعت بدتر می شوند. این علائم شامل قرمزی چشم ، درد و تاری دید هستند. این بیماری می تواند یک یا هر دو چشم را تحت تأثیر قرار دهد و همچنین می تواند افراد در هر سنی ، حتی کودکان را تحت تأثیر قرار دهد.
از علل احتمالی یووئیت می توان به عفونت ، آسیب یا بیماری خودایمنی یا التهابی اشاره کرد. بسیاری از اوقات نمی توان علتی را شناسایی کرد.
یوویت ممکن است جدی باشد و منجر به کاهش دائمی بینایی شود. تشخیص و درمان به موقع برای جلوگیری از عوارض و حفظ بینایی مهم است.
علائم
علائم ، نشانه ها و ویژگی های یوویتیت ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- قرمزی چشم
- چشم درد
- حساسیت به نور
- تاری دید
- نقاط تاریک و شناور در میدان دید (فلوتر)
- کاهش بینایی
علائم ممکن است به طور ناگهانی اتفاق بیفتد و به سرعت بدتر شود ، اگرچه در بعضی موارد به تدریج ایجاد می شود. ممکن است روی یک یا هر دو چشم تأثیر بگذارند. گاهی اوقات ، هیچ علائمی مشاهده نمی شود و علائم یوویت در معاینه معمول چشم مشاهده می شود.
یووه آ ،لایه میانی بافت در دیواره چشم است و از عنبیه ، جسم سیلیاری (مژگانی) و کوروئید تشکیل شده است. هنگامی که در آینه به چشم خود نگاه می کنید ، قسمت سفید چشم (صلبیه) و قسمت رنگی چشم (عنبیه) را مشاهده خواهید کرد.
عنبیه در داخل بخش جلویی چشم قرار دارد. جسم مژگانی ساختاری در پشت عنبیه است. کوروئید لایه ای از رگهای خونی بین شبکیه و صلبیه است. شبکیه مانند کاغذ دیواری سطح داخلی پشت چشم را می پوشاند. قسمت داخلی پشت چشم با مایعی ژله ای مانند به نام زجاجیه پر شده است.
نوع یووئیت بستگی به این دارد که کدام قسمت یا قسمت هایی از چشم ملتهب است:
- یووئیت قدامی قسمت جلوی چشم (بین قرنیه و عنبیه) و جسم مژگانی را تحت تأثیر قرار می دهد. به آن ایریت (iritis) نیز گفته می شود و متداول ترین نوع یووئیت است.
- یووئیت میانی، شبکیه و رگهای خونی پشت لنز (پارس پلانا) و همچنین ژل در مرکز چشم (ویترئوس) را تحت تأثیر قرار می دهد.
- یووئیت خلفی لایه ای در قسمت داخلی پشت چشم (یا شبکیه یا کوروئید) را تحت تأثیر قرار می دهد.
- پان یووئیت وقتی اتفاق می افتد که همه لایه های یووه آ از جلو تا پشت چشم ملتهب شده باشند.
چه موقع باید به دنبال مشاوره پزشکی باشید
اگر فکر می کنید علائم هشدار دهنده یوویت را دارید ، با پزشک خود تماس بگیرید. وی ممکن است شما را به یک متخصص چشم (چشم پزشک) ارجاع دهد. اگر درد چشم و مشکلات بینایی غیر منتظره ای دارید ، فوراً به دنبال مراقبت پزشکی باشید.
علل
در حدود نیمی از موارد ، علت اصلی یووئیت مشخص نیست و ممکن است این اختلال یک بیماری خودایمنی در نظر گرفته شود که فقط یک چشم یا هر دو چشم را درگیر می کند. اگر علتی برای یووئیت تشخیص داده شود ، ممکن است یکی از موارد زیر باشد:
- یک بیماری خود ایمنی یا التهابی که سایر قسمت های بدن را هم تحت تأثیر قرار می دهد ، مانند سارکوئیدوز ، اسپوندیلیت آنکیلوزان ، لوپوس اریتماتوز سیستمیک یا بیماری کرون
- عفونت ، مانند بیماری خراش گربه ، هرپس زوستر ، سفلیس ، توکسوپلاسموز یا سل
- اثر جانبی داروها
- آسیب دیدگی چشم یا جراحی
- به ندرت ، سرطانی که روی چشم تأثیر بگذارد ، مانند لنفوم
عوامل خطر
افرادی که تغییراتی در ژن های خاصی دارند ممکن است بیشتر به یوویت مبتلا شوند. سیگار کشیدن با سخت تر شدن کنترل یووئیت همراه است.
عوارض
بدون درمان ، یووئیت می تواند عوارضی ایجاد کند ، از جمله:
- تورم شبکیه (ادم ماکولا)
- اسکار شبکیه
- گلوکوم
- آب مروارید
- آسیب عصب بینایی
- جداشدگی شبکیه
- کاهش بینایی دائمی
تشخیص
هنگامی که به یک متخصص چشم (چشم پزشک) مراجعه می کنید ، وی به احتمال زیاد معاینه کامل چشم را انجام می دهد و یک تاریخچه پزشکی کامل را اخذ می کند. معاینه چشم معمولاً شامل موارد زیر است:
- ارزیابی بینایی (با استفاده از عینک، اگر در حالت عادی از عینک استفاده می کنید) و واکنش مردمک های شما به نور.
- سنجش فشار. معاینه تونومتری، فشار داخل چشم شما را اندازه گیری می کند. برای این آزمایش ممکن است از قطره های چشم بی حس کننده استفاده شود.
- بررسی اسلیت لامپ. اسلیت لامپ ، میکروسکوپی است که جلوی چشم شما را با یک خط پر نور، روش و بزرگ می کند. این ارزیابی برای شناسایی سلولهای التهابی میکروسکوپی در جلوی چشم ضروری است.
- افتالموسکوپی. این معاینه که به عنوان فوندوسکوپی نیز شناخته می شود ، شامل گشاد کردن مردمک با قطره های چشمی و تاباندن نور شدید به چشم برای بررسی پشت چشم است.
پزشک شما همچنین ممکن است موارد زیر را توصیه کند:
- عکاسی رنگی از داخل چشم (شبکیه).
- تصویربرداری توموگرافی انسجام نوری . Optical coherence tomography (OCT) این آزمایش ضخامت شبکیه و کوروئید را اندازه گیری می کند تا التهاب را در این لایه ها نشان دهد.
- آنژیوگرافی فلورسئین یا آنژیوگرافی سبز ایندوسیانین. این آزمایش نیاز به قرار دادن یک کاتتر داخل وریدی (IV) در ورید بازو برای وارد کردن یک ماده رنگی دارد. این رنگ به رگهای خونی چشم می رسد و اجازه می دهد از التهاب رگ های خونی داخل چشم عکس برداری شود.
- آزمایش مایعات یا مایع زجاجیه چشم.
- آزمایش خون.
- بررسی های تصویربرداری ، رادیوگرافی ، سی تی اسکن یا ام آر آی.
اگر چشم پزشک فکر کند یک بیماری زمینه ای ممکن است دلیل یووئیت شما باشد ، ممکن است برای معاینه پزشکی عمومی و بررسی های آزمایشگاهی به پزشک دیگری ارجاع شوید.
گاهی اوقات ، یافتن علت خاصی برای یووئیت دشوار است. حتی اگر علت خاصی مشخص نشود ، یووئیت هنوز هم ممکن است با موفقیت درمان شود. در اکثر موارد ، شناسایی علت یووئیت منجر به درمان نمی شود. برای کنترل التهاب باز هم لازم است از نوعی روش درمانی استفاده کنید.
درمان
اگر یوویت به علت یک بیماری زمینه ای ایجاد شود ، ممکن است درمان بر روی آن بیماری زمینه ای متمرکز شود. معمولاً درمان یووئیت بدون در نظر گرفتن علت مرتبط ، یکسان است ، به شرطی که عفونی نباشد. هدف از درمان این است که در صورت وجود ، التهاب چشم و همچنین التهاب سایر نقاط بدن کاهش یابد. در برخی موارد ، درمان ممکن است ماهها تا سالها طول بکشد. امروزه چندین گزینه درمانی در دسترس است.
داروها
- داروهایی که التهاب را کاهش می دهند. پزشک ممکن است ابتدا قطره چشمی حاوی داروی ضد التهاب مانند کورتیکواستروئید تجویز کند. قطره های چشمی معمولاً برای درمان التهاب پشت قسمت جلویی چشم کافی نیستند ، بنابراین ممکن است تزریق کورتیکواستروئید در چشم یا قرص کورتیکواستروئید (از طریق دهان) لازم باشد.
- داروهایی که اسپاسم را کنترل می کنند. قطره چشمی که مردمک را گشاد می کند ممکن است برای کنترل اسپاسم در عنبیه و جسم مژگانی تجویز شود ، که می تواند به تسکین درد چشم کمک کند.
- داروهایی که با باکتری ها یا ویروس ها مبارزه می کنند. اگر یوویت به علت عفونت ایجاد شود ، پزشک ممکن است آنتی بیوتیک ها ، داروهای ضد ویروس یا سایر داروها را با یا بدون کورتون تجویز کند تا عفونت تحت کنترل درآید.
- داروهایی که بر سیستم ایمنی بدن تأثیر می گذارند یا سلول ها را از بین می برند. اگر یووئیت هر دو چشم را تحت تأثیر قرار دهد ، به کورتیکواستروئیدها پاسخ خوبی ندهد یا آنقدر شدید شود که بینایی شما را تهدید کند ، ممکن است به داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی نیاز داشته باشید.
برخی از این داروها می توانند عوارض جانبی جدی مربوط به چشم مانند گلوکوم و آب مروارید داشته باشند. داروهای خوراکی یا تزریقی می توانند عوارض جانبی در سایر قسمت های بدن (خارج از چشم) داشته باشند. ممکن است لازم باشد هر یک تا سه ماه یکبار برای معاینات پیگیری و آزمایش خون به پزشک مراجعه کنید.
روشهای جراحی یا روشهای دیگر
- ویترکتومی. به ندرت از عمل جراحی برای برداشتن مقداری از زجاجیه در چشم برای تشخیص یا مدیریت بیماری استفاده می شود.
- ایمپلنت آزاد کننده دارو. برای افراد مبتلا به یووئیت خلفی که به سختی قابل درمان هستند ، ممکن است کاشتن دستگاهی در چشم یک گزینه باشد. این دستگاه به مدت دو تا سه سال به آرامی کورتیکواستروئید را در چشم آزاد می کند.
آب مروارید معمولاً در افرادی ایجاد می شود که هنوز عمل جراحی آب مروارید انجام نداده اند. همچنین تا ۳۰٪ از بیماران برای جلوگیری از پیشرفت گلوکوم به درمان فشار خون بالا نیاز دارند.
سرعت بهبودی تا حدی به نوع ووئیت و شدت علائم بستگی دارد. یووئیتی که پشت چشم را تحت تأثیر قرار می دهد (یووئیت خلفی یا پان یوویتیت ، شامل رتینیت یا کوروئیدیت) با سرعت کمتری نسبت به یوویت در جلوی چشم بهبود می یابد (یووئیت قدامی یا آیرایتیس). رفع التهاب شدید بیشتر از التهاب خفیف طول می کشد.
یووئیت می تواند دوباره برگردد. در صورت بروز یا تشدید علائم ، با پزشک خود قرار ملاقات بگذارید.
آماده شدن برای ویزیت
علائم شما ممکن است شما را وادار کند که با پزشک اصلی خود قرار ملاقات بگذارید. ممکن است شما به پزشکی مراجعه کنید که متخصص اختلالات چشم است (چشم پزشک).
در اینجا برخی از اطلاعات برای کمک به شما آماده می شود که برای قرار ملاقات خود آماده شوید و بدانید که از پزشک خود چه انتظار دارید
آنچه شما می توانید انجام دهید
- علائم خود را ذکر کنید ، حتی علائمی که به نظر می رسد با دلیل تعیین قرار ملاقات ارتباط نداشته باشد.
- اطلاعات شخصی اصلی را ذکر کنید ، از جمله بیماری های عمده ، آسیب ها یا تغییرات اخیر زندگی.
- لیستی از تمام داروها ، ویتامین ها یا مکمل هایی که مصرف می کنید به همراه داشته باشید.
- از یکی از اعضای خانواده یا دوست خود بخواهید که با شما بیاید. گاهی اوقات ممکن است به خاطر سپردن تمام اطلاعات ارائه شده در هنگام قرار ملاقات دشوار باشد. شخصی که شما را همراهی می کند ممکن است چیزی را یادآوری کند که شما فراموش کرده باشید. علاوه بر این ، کسی که با شما همراه است می تواند شما را به محل ملاقات خود برساند ، خصوصاً اگر علائم شما ، دیدتان را دچار مشکل کرده باشد.
- سوالاتی را برای پرسیدن از پزشک خود لیست کنید.
تهیه لیستی از سوالات می تواند به پوشش همه نکاتی که برای شما مهم هستند کمک کند. برای یوویت ، برخی سوالات اساسی که باید بپرسید عبارتند از:
- علت احتمالی مشکلات چشمی من چیست؟
- چه عاملی ممکن است باعث بروز علائم من شود؟
- به چه نوع آزمایشاتی نیاز دارم؟ آیا این آزمایشات به آمادگی خاصی نیاز دارد؟
- آیا یووئیت موقتی است یا طولانی مدت؟
- آیا بینایی خود را از دست خواهم داد؟
- چه روش های درمانی وجود دارد و کدام یک را توصیه می کنید؟
- چه نوع عوارض جانبی را می توانم از درمان انتظار داشته باشم؟
- آیا کاری می توانم انجام دهم که از تکرار این اتفاق جلوگیری کند؟
- من مشکل سلامتی دیگری دارم. چگونه می توانم این مشکلات را به بهترین وجه با هم مدیریت کنم؟
- آیا بروشور یا مطالبی دارید که بتوانم با خود به خانه ببرم؟
- چه وب سایت هایی را پیشنهاد می کنید؟
در جلسه ویزیت منتظر چه باشیم
پزشک شما احتمالاً چندین سوال از شما بپرسد ، مانند:
- چه زمانی برای اولین بار علائم را تجربه کردید؟
- آیا علائم شما مداوم یا گاه به گاه بوده است؟
- شدت علائم شما چقدر است؟ آیا آنها بدتر شده اند؟
- آیا به نظر می رسد که چیزی علائم شما را بهبود بخشد؟
- آیا چیزی وجود دارد که به نظر برسد ، علائم شما را بدتر می کند؟
- آیا قبلاً به یوویت مبتلا شده اید؟
- آیا مشکل پزشکی دیگری دارید؟
- آیا آرتروز دارید؟
- آیا مشکل کمر دارید؟
- آیا اخیراً بثورات پوستی داشته اید؟
- آیا در دهان یا دستگاه تناسلی خود زخم دارید؟
- آیا اخیراً دچار عفونت تنفسی فوقانی یا علائم سرماخوردگی شده اید؟